سلام

همه بچه ها بزرگ وکوچیک ،داراوفقیرلباس تارزانی می پوشیدن،الامن بدبخت.عزیزم نمی ذاشت.حکمم می کرد حتماپیژامه وبلیزآستین کوتاه (اونموقع که تی شرت نداشتیم)ودمپایی (چقدرخوشبخت بودند بچه هایی که پابرهنه می دویدند)بپوشم وتا حکمش اجرا نمی شداجازه خروج ازخونه صادرنمی دشد...

یکم:

دیشب بارون گرفت ووقتی ازمهمونی برگشتیم وخواستم ماشین روببرم توی پارکینگ یه دونه داروگ دیدم که به شیشه چراغ ماشینم چسبیده بود؛فکرکنم امروز روز خوبی برام باشه.

دویوم:شعر

آنقدر ستاره به روسری ِ زردت می چسبانم،
تا ستاره شناسان
کهکشان ِ دیگری را در آسمان کشف کنند!
به چی می خندی؟
یادت هست که همیشه،
از خندیدن ِ دیگران
بر چکامه های پُر «چرا» یم دلگیر می شدم؟
اما تو بخند!
تمام ترانه ها فدای یک تبسمت! خاتون!
حالا برای همه می نویسم که آمدی
و سبزه ی صدایت در گلدان ِ سکوتم سبز شد!
می نویسم که دستهای سرد ِ مرا،
در زمهریرِ این همه تازیانه گرفتی!
می نویسم که...
بیدار شو دل ِ رؤیا باف!
بیدار شو!؟

سییوم:دیالوگ

دكتر جكول: خب آمپول 2 تومن شد.

 كیانوش:2 تومن!؟ ما تو شهر 10 قرون میدیم.

 دكتر: ما اینجا به خاطر بز یك تومن میگیریم یعنی تو از بز كمتری؟                                                                                              

چهارم:

اگر تار عنکبوت به کلفتي مغز يک مداد به هم تنيده شود ميتواند سنگيني يک هواپيمای بزرگ بوئينگ را تحمل کند.

پنجم:

"تارزان"روکه تلویزیون نشون میدادتوی کوچه های محلمون  محض نمونه یه دونه بچه پیدا نمی شد.حتی اون بچه درسخونای عینکی هم عاشق "تارزان"و"جیمی"وعلی الخصوص میمون بازیگوش وزرنگش"چیتا"بودند.تابستون که می شد پوشاک رسمی همه ی بچه ها تشکیل می شد ازتک دانه شورت مامان دوزکه غالباازاضافه شورت باباهه درست می شد(به همین خاطرتوی حموم عمومی فدوی صبح های جمعه که می رفتیم حتی اگه بچه ها یا باباها رونمی شناختیم؛ازروی شورت هاشون می تونستیم بفهمیم که کی بابای کیه!).همه بچه ها بزرگ وکوچیک داراوفقیرلباس تارزانی می پوشیدنن،الامن بدبخت.عزیزم نمی ذاشت.حکمم می کرد حتماپیژامه وبلیزآستین کوتاه (اونموقع تی شرت نداشتیم)ودمپایی(چقدرخوشبخت بودند بچه های که پابرهنه می دویدند)بپوشم وتا حکمش اجرا نمی شداجازه خروج ازخونه صادرنمی دشد.بماند که به محض خروج ازخونه بلیزوپیژامه ودمپایی رو درمی اوردم یه گوشه ای قایمش می کردم تا ملبس به لباس تارزانی بشم(خیلی قشنگ بود،لخت می شدیم که لباس"تارزانی" پوشیده باشیم!).بعضی ازبچه ها مث عزت پاراازاین هم فراتر گذاشته وپیوند بین دولنگه شورت را پاره می کردند وشورت روشبیه دامن مینی ژوپ درست می کردندکه دیگه آخرتارزانی بود.این عزت ناکس ازبالای تپه مشرف به رودخونه(روبروی خونه خاله محرم) که تا سطح آب تقریبا هفت هشت متر فاصله داشت،شیرجه میزدکشیده وپابسته، تارزانی تمام.

یادمه توی یکی ازپست هام درمورد خاله شهربانو که همسایه مون بود کلانترمحله بود ومیومد خونه مابه تماشای تلویزیون وسریال"تلخ وشیرین"و"مرداول"واینانوشته بودم.یادتون هست؟خوب این خاله شهربانوچندتا پسرداشت که همشون ازهممون(ما داداشا)بزرگتربودن واین آخریه که اسمش"عین اله"بود وما بهش می گفتیم "باقرزاده"-عین اله باقرزاده سریال صمد-از"سیاوش"ما یه یک سالی بزرگتربود.این"عین اله"بچه که بود همیشه می رفت کناردست"اوس عبداله دندونکش"(که هم دندون می کشید هم ختنه می کردهم سماورقلع میزدهم...خدابیامرز ختنه می کرد باقساوت تمام!...همین چند وقت پیش فوت شد)می نشست وبه"قلع کاری"اون نگاه می کردتااینکه یه بارنمی دونم چطورشد که یه تیکه قلع ازتوی آتیش می پره وصاف می ره توی چشم راستش واون بیچاره رو کورش می کنه(بعدها البته بزرگ که شد رفت یه چشم مصنوعی گذاشت که زیاد نشون نمی داد چشم راست نداره).دیگه بعداین اتفاق"عین اله"قصه ما کمتربا بچه ها می اومدبازی کنه وبیشتر وقتش صرف اختراعات وابتکارات واکتشافات شخصی خودش می شد.بهترین تیرکمونهاوماشین های دست سازی که باسیم مفتول وتشتک نوشابه درست می شدواسلحه های مختلف وحسرت برانگیزهمیشه ازتوی انباری وسایل کشاورزی خونه"خاله شهربانو"وارد بازارمی شد.

یکی ازبهترین ابتکاراتش هم اعلان شروع شدن سریال"تارزان"بود.توی باغات وزمین های اطراف آب بندان که پرازدرختای گردو وانجیروازگیل بود ونهروپرچین  ورودخونه داشت(که عینهو خودخود جنگل های آمازون)کمترپیش می امد که روی زمین راه بریم .طی طریق ما همیشه ازروی درختان وازاین شاخه به اون شاخه پریدن بود-مسعود خیلی جلدوچالاک بود می تونست فاصله بعید بین دو درخت روبا تاب خوردن ازشاخه ها وپریدن وگرفتن شاخه درخت بعدی طی کنه(بی نظیربود)-آخه درختا کیپ هم وسردرشاخه همدیگه کاشته شده بودند وگاه می شد فاصله ی بین چهارده پانزده درخت روبدون پا گذاشتن به زمین طی کنیم.یه قسمت ازرودخونه هم بود که یه درخت انجیروحشی نزدیکی اش داشت وما با گرفتن وتاب خوردن ازشاخه اش می رفتیم تا توی رودخونه واونجا دستمونو ول میدادیم ومی پریدیم توی آب رودخونه که مث الانش گنداب نبود،آب بود زلال وروشن وپرماهی.سرگرم هزارتا کارمهمترازبانک وقسط وازدواج وزن و بچه بودیم وازگذشت زمان غافل که یهویی صدای نعره تارزان رو رسا وواضح می شنیدیم.عین اله بود که ازروی ایوون خونه دوطبقه شون دست هایش رودوطرف دهانش میگذاشت(ژست معروف تارزانی)وبا صدای بلند وخوش آهنگ دادمیزد:هاهاهاهاااااااااااکه یعنی بیاید تارزان شروع شده.وما شتابان ودوان دوان باشنیدن صدای اذان عین اله، نمازتارزان را قامت می بستیم(اینطوریه!) 

*عنوان شعری ازنیمایوشیج